Deze Italiaanse filmklassiekers moet je gezien hebben

De Italiaanse cinema ontstond aan het begin van de vorige eeuw met “La presa de Roma” als eerste in het openbaar vertoonde Italiaanse film in 1905. Sindsdien heeft de Italiaanse filmindustrie doorheen de jaren een rijke verzameling filmklassiekers voortgebracht.

Wie kent er nu niet de beroemde regisseur Federico Fellini die verantwoordelijk is voor meesterwerken zoals ‘Le Notti di Cabiria’ en ‘La Strada’. Of wat met de befaamde spaghettiwesterns van Sergio Leone waarvan velen de titels onder hun Engelse naam zullen kennen. Denk maar aan ‘A Fistful of Dollars’ (Per un Pugno di Dollari) en ‘Once Upon a Time in the West’ (C’era una Volta il West). En ook in het heden scheert de Italiaanse cinema  geregeld nog hoge toppen. Zo kaapte de film “La Grande Bellezza” in 2014 nog de Oscar voor beste niet-Engelstalige film weg op de Academy Awards in de Verenigde Staten.

Wij stelden alvast een lijstje van Italiaanse filmklassiekers samen, die je zeker gezien moet hebben.

CinemaParadiso

1.  Nuovo Cinema Paradiso
Nuovo Cinema Paradiso vertelt, met behulp van flashbacks, het verhaal van de terugkeer van beroemde regisseur ‘Salvatore’ naar zijn geboortedorp om er de begrafenis van zijn oude vriend “Alfredo”, die de projector van cinemazaal ‘Cinema Paradiso’ bediende, bij te wonen. Voor Salvatore was Alfredo een vaderfiguur geweest. De film is een combinatie van nostalgie en komedie en het is ook een hulde aan de film.

Nuovo Cinema Paradiso (1988) staat in vele landen bekend als Cinema Paradiso en werd geregisseerd door Giuseppe Tornatore. De originele, langere versie van de film kreeg aanvankelijk veel kritiek in eigen land, maar de ingekorte versie bleek een groot succes in het buitenland. In 1989 werden zowel de juryprijs op het festival van Cannes als de Oscar voor beste buitenlandse film gewonnen.

2.  La Vita è Bella
La Vita è Bella van Roberto Benigni, is een prachtige tragikomedie uit 1997 over een joodse man, Guido, die samen met z’n jong zoontje in een concentratiekamp terechtkomt. Om z’n zoon te beschermen voor de afschuwelijke waarheid, maakt hij hem wijs dat het kamp het decor is van een spel waarvan zij deel uitmaken en waarbij hij – door zich aan de regels te houden – moet proberen om 1000 punten te verzamelen omdat hij dan een echte tank zal winnen.

Roberto Benigni is naast de regisseur tevens ook de hoofdrolspeler in dit Italiaanse meesterwerk en won hiervoor als eerste niet-Engelstalige acteur de Oscar voor Beste Acteur. Ook de Oscars voor beste niet-Engelstalige film en Beste Filmmuziek mocht de film in 1998 in ontvangst nemen.

3.  Ladri di Biciclette
Ladri di Biciclette speelt zich af in de periode vlak na de Tweede Wereldoorlog wanneer er veel werkloosheid heerst. Antonio kan een baan krijgen als plakker van posters en het enige dat hij hiervoor nodig heeft, is z’n fiets. Wanneer die gestolen wordt, gaat hij samen met z’n zoon op zoek naar de fiets om z’n job te kunnen redden.

Dit Italiaanse drama uit 1948 is gebaseerd op het gelijknamige boek en werd geregisseerd door Vittorio De Sica. Ladri di Biciclette werd voor het filmscenario genomineerd voor een Oscar en won in totaal meer dan 15 prijzen waaronder een Golden Globe en een BAFTA Award.

4.  La Dolce Vita
La Dolce Vita is het verhaal van een verslaggever die op zoek is naar een primeur en zijn avonden daarom doorbrengt in de Romeinse “high society”. Zijn droom is om een literair auteur te worden, maar hij ruilt die ambitie in voor de lucratievere sensatiepers waardoor hij terechtkomt in het decadente en immoreel leventje van de beau monde.

De film uit 1960 werd geregisseerd door Italië’s bekendste regisseur Federico Fellini. Men kreeg heel wat tegenkanting omwille van de tentoongespreide decadentie en parodie. Zo kwam er tegenwind van het Vaticaan omwille van een scene waarin een Christusbeeld per helikopter werd vervoerd. In Spanje was de film ook verboden ten tijde van het regime van Franco. Het is ook dankzij de film La Dolce Vita dat we vandaag de term paparazzi kennen en gebruiken, verwijzend naar de opdringerige fotograaf Paparazzo uit de film.

5.  Il Buono, il Brutto, il Cattivo (The Good, the Bad and the Ugly)
Deze film uit 1966 van spaghettiwestern regisseur Sergio Leone is de derde van de dollarstrilogie (andere zijn: A Fistful of Dollars en For a Few Dollars More). In de hoofdrollen spelen Clint Eastwood, Eli Wallach en Lee Van Cleef. Het vertelt het verhaal van drie vrijbuiters die ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog op zoek gaan naar een goudschat. Ondanks hun haat voor elkaar, moeten ze door omstandigheden samenwerken.

The Good, the Bad and the Ugly staat al jaren genoteerd als hoogst gerangschikte western in de IMDb Top 250 en is voor velen het hoogtepunt van alle spaghettiwesterns. Behalve de drie (Engelstalige) hoofdacteurs, spraken alle acteurs Italiaans en is de Engelstalige versie van de film nagesynchroniseerd. De film werd niet in de far west opgenomen, maar wel in Spanje en Italië. De soundtrack en muziek van deze film werd gecomponeerd door de Italiaan Ennio Morricone, en is wereldberoemd. Vooral het fluitdeuntje klinkt ook vandaag nog steeds erg bekend in de oren.

Advertisements

Een gedachte over “Deze Italiaanse filmklassiekers moet je gezien hebben

  1. Pingback: Deze Italiaanse filmklassiekers moet je gezien hebben | Villitalia Blog | Good Things From Italy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s